|
Strona 2 z 4
Spółgłoski należy wymawiać z reguły tak jak w języku polskim (w tym i "c"). Należy mieć jedynie na uwadze, że:
1. Spółgłoski č, š i ž wymawiane są jak polskie "cz", "sz" i "ż".
2. W języku litewskim również rozróżniamy spółgłoski twarde i miękkie. Miękko należy wymawiać spółgłoski znajdujące się przed e, ę, ė, i, y, į oraz ie.
(np. geras [g'ä:ras], tęsti [t'ä:st'i], gėlė [g'e:l'e:], minia [mińa], išnykti [iszńi:kt'i], niekas [ńijä:kas]) - apostrof w tranksrypcji oznacza miękkość spółgłoski.
Podobnie, jak w języku polskim, do zmiękczania spółgłosek służy krótkie (nie wymawiane) i, np. liūdnas [l'u:dnas], Vilnius [wil'ńus]. Wyjątkiem jest tu dwugłoska ie, o czym później.
W pozostałych przypadkach spółgłoski wymawiane są twardo. Z reguły spółgłoski miękkie wymawiane są tak jak w języku polskim.
3. Spółgłosek c, dz, s i z w pozycji miękkiej (patrz niżej) nie należy wymawiać jak ć, dź, ś lub ź, lecz jako c', dz', s' i z' (m.in. tak jak w języku rosyjskim), np. sėdėti [s'-ed'e:t'i]
4. Miękkie l wymawiane jest jak w polskim wyrazie lipa (np. liepa [l'ijepa]). Twarde l natomiast to dawne, polskie sceniczne ł (czyli nie krótkie u, lecz coś w rodzaju "ciemnego l" w angielskim słowie old). W podobny sposób ł wymawiają zresztą Rosjanie. Przykłady: pagalba [paga:łba], laikas [łajkas], lūžti [łu:szt'i].
|
Wymowa w j. litewskim
